De hoogsensitieve en de light-psychopaat | Renaer&Zainea

De hoogsensitieve en de light-psychopaat

hsp

Elk mens heeft een unieke signatuur, de ene is bijvoorbeeld gevoeliger dan de andere.
We zijn meestal geneigd om de anderen te beoordelen naar de maatstaf van ons innerlijke en hier gaat het juist zo vaak mis.
Als we mensen zouden indelen op een empathie-schaal staan de hoogsensitieven aan het begin en de light-psychopaten aan het einde van deze schaal.

Hoogsensitiviteit, daar wordt men mee geboren. Het schijnt dat naar ratio 15 tot 20% van de mensen hoogsensitief zijn.

Maar wat is dat hoogsensitief?

Op internet en in boeken zal je ze vinden onder de naam van HSP’er ofwel ‘high sensitive person’. Dit zijn de mensen die een verlaagde drempel voor prikkels hebben. Bij de ‘normale’ mensen zit er altijd een barrière tussen hen en de omgeving, bij een HSP’er is die barrière verlaagd. Met andere woorden: alles komt binnen.
Je moet je voorstellen: je loopt door een shoppingcenter en het licht in de winkels is te fel, de muziek is te luid, de geuren om je heen zijn te doordringend en de energie van de mensen om je heen is overweldigend - dit is hoe het is om een HSP’er te zijn.
Het spreekt voor zich dat ook maar een uurtje in een drukke omgeving voor een HSP’er uitputtend kan zijn.
De light-psychopaten daarentegen, hebben een dikke huid voor hun omgeving.
Daar waar de HSP’er een hoge mate van empathie vertoont voor zijn medemens, heeft de LP’er geen enkele empathie.
Ze zijn twee extremen die elkaar vreemd genoeg aantrekken.

Maar hoe komt het dat ze elkaar aantrekken? Waar zijn ze naar op zoek?

Als we mensen zouden gaan vergelijken met lampen, de ene feller dan de andere, dan is de LP het nachtlampje en de HSP’er de vuurtoren.
De LP is op zoek naar dat wat hij niet heeft – het licht. De HSP’er daarentegen ziet het donkere gapende gat in de LP en wil deze redden.

Veel HSP’ers ervaren hun hoogsensitiviteit als een last. Ze denken dat er iets mis is met hen en omdat ze zich moeilijk aan de maatschappij kunnen aanpassen, zoeken ze onbewust naar iemand die in hun ogen maatschappelijk ‘aangepast’ is.

De LP treedt in hun leven als de perfecte partner, hij heeft alles waar de HSP naar verlangt.
Zonder zich hiervan bewust te zijn, begint de HSP’er beetje bij beetje zijn kracht weg te geven aan de LP.
De LP neemt enkel, zonder maar iets positiefs terug te geven.
Als dit mechanisme niet stop wordt gezet, raakt op den duur de HSP’er helemaal uitgeput.

Maar geen enkele relatie is toevallig. Mensen ontmoeten elkaar omdat ze van elkaar iets moeten ‘leren’ of samen een ervaring moeten opdoen. In zo’n relatie daagt de LP de HSP’er uit om:

  • zichzelf te erkennen en te aanvaarden als een hoogsensitieve persoon,
  • zijn grenzen te stellen en niet langer conflicten uit de weg te gaan en
  • zijn kracht op te eisen en deze niet langer weg te geven aan de LP

Een relatie met een LP eist voor iedereen een zware tol.
Het is als wandelen op drijfzand, men weet dat men in gevaar is op het moment dat men begint weg te zinken.
Vanaf dat moment is elke stap belangrijk.
Elke beweging die je maakt kan je redden of kan je verder doen wegzinken.
Zoek advies of begeleiding bij een professional, maar kies wijs en vertrouw op jezelf!

Wij hebben een on-line test samengesteld op basis van 21 kenmerken van de light-psychopaat. Doe de test hier!

Reacties

Reactie

Hier wordt perfect omschreven wie ik ben en wat ik gedurende 3 jaar heb meegemaakt. heb het die persoon uiteindelijk ook zo gezegd: '. Het universum bepaalde dat ik U leerde kennen... compleet in de ban was van U... Het verschrikkelijk vond om U los te laten.... doch dit was weer een les die ik moest leren....'. Want ik heb altijd al gezegd: 'we zijn hier om lessen te leren' - terwijl hij (de lp) antwoordde: 'nee we zijn hier om gelukkig te zijn '. Dus na maanden van kwaadheid, teleurstelling enz... begin ik echt in te zien dat die man niet voor niets in mijn leven kwam en dat hij me heeft geleerd om meer sterker in men schoenen te staan..... Op een gegeven moment zei hij me dat ik een autist was. Ik was heel verontwaardigd. Ik zie mezelf niet als een autist... doch iemand die altijd de kat uit de boom kijkt... die best sociaal is.. doch op tijd op zichzelf wil zijn.... vriendelijk voor iedereen...iedereen helpend en ja lerend 'NEE' te zeggen...... Ik ben er nu meer dan ooit van bewust dat ik het begrepen heb... Mijn grenzen stellen...Nee zeggen... Niet 1 persoon heel de controle over men leven laten nemen... doch bij mezelf te blijven... geloven in wie ik ben en daar blij mee te zijn...mij er bij neer te leggen.....

Reactie toevoegen

Beperkte HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Abonneer je op onze nieuwsbrief:

* indicates required