En toen wist ik het! Ik was zijn prooi! | Renaer&Zainea

En toen wist ik het! Ik was zijn prooi!

moeder en dochter

Het verhaal van Lissa

Ze zeggen dat de realiteit elke vorm van fictie overtreft. Dat is ook zo! Vroeger had ik dit niet geloofd, maar nu, na mijn relatie met Arnold, denk ik daar heel anders over.

Ik was iemand die niet zo sterk in zijn schoenen stond, zeker niet in de tijd dat Arnold mij het hof maakte. Nu na 14 jaar, ben ik een ander mens geworden. In de eerste 2 jaar had ik het perfecte huwelijk, in de volgende 4 jaar werkte ik hard om te ontsnappen uit mijn ‘gouden kooi’ en in de laatste 8 jaar leefde ik figuurlijk in een hel.

Ik heb mijn ex-man pas echt leren kennen toen ik van hem ben gaan scheiden. Hij liet zichzelf echt zien tijdens onze 8 jaar durende juridische strijd over bijna alles.

Als ik terug kijk op mijn huwelijk met Arnold begrijp ik niet waarom ik de signalen niet heb herkend. Hoe kon ik zo blind zijn? Hoe kwam het dat ik niet zag dat er bij hem iets niet klopte?

Arnold kwam over als een zeer begeesterd man. Hij kon als geen ander praten over spiritualiteit en over hoe de wereld in elkaar zat. Achteraf denk ik dat juist dit praten over spiritualiteit mij het meest tot hem aantrok. Ik was toen zo op zoek naar mijzelf en naar een richting in de wereld. En toen ik hem ontmoette, dacht ik al mijn antwoorden gevonden te hebben. Hij was charmant, intelligent, gaf me aandacht en zo werd ik verliefd.

We trouwden snel en na het eerste jaar kwam Emma. Ik leefde in een paradijs, ik had een fantastische man, een zeer goede financiële situatie en was de kersverse moeder van een fantastische dochter.

Na de geboorte van Emma begonnen dingen te veranderen tussen mij en Arnold. Als het over onze dochter ging, over het huishouden of over mij als persoon kreeg ik telkens te horen dat ik het anders moest doen.  Arnold was niet blij met mijn manier van doen. Hij had een duidelijke mening over bijna alles: de borstvoeding van onze dochter, hoe ik het moest doen, wanneer wel en wanneer niet. Ons seksleven, hoe, wanneer en hoe vaak. En, aldus Arnold, was dit enkel bedoeld om mij te helpen, omdat hij zo bezorgd was om mij en omdat hij zo van mij hield en mij niet kwijt wou raken.

Ik begon te twijfelen aan mijn instincten als moeder, als vrouw. Ik had een vaag gevoel dat er iets met Arnold fundamenteel niet klopte. Maar wat als het aan mij lag? Was ik zo beschadigd als Arnold dacht!?

Hij veranderde langzaam van mijn man in mijn therapeut. Hij analyseerde me voortdurend - over het ‘waarom’ en over ‘hoe’ en had allerlei theorieën over mij. Over hoe ik me hoorde te gedragen, wat in zijn ogen ‘normaal’ was, over hoe ik moest optreden als Emma niet luisterde, over hoe vaak ik met hem naar bed moest gaan. Als we bezoek kregen van de familie of onze vrienden werd ik aan de keukentafel ‘geanalyseerd’. Mijn tekortkomingen werden besproken: ik was veel te soft met Emma, ik stelde geen grenzen naar haar, mijn huishouden was een ramp en als top van de topics, ik had nooit zin in seks.

Maar aan de andere kant was hij er nooit echt voor ons. Hij had geen tijd! Hij moest werken! Hij was moe! En als ik zijn tijd opeiste, was ik te veeleisend, hij werkte toch om ons te onderhouden. Ik moest juist dankbaar zijn! En niet klagen!

Vanaf een bepaald moment is Arnold zich openlijk tegen mij gaan keren. Volgens hem was ik officieel een slechte moeder.

Dat deed veel pijn! Ik was onzeker, ik was uitgeput en ik had zijn steun nodig, maar die steun zal nooit meer komen … integendeel.

Misschien is dit het punt waarop ik werkelijk alert ben geworden voor de incongruenties tussen wat Arnold zei en wat hij deed.

Hij had een bibliotheek vol spirituele boeken maar hij las ze nooit. Hij praatte over spiritualiteit alsof hij ‘de gekozene’ was. Hij gebruikte telkens dezelfde uitdrukkingen, dezelfde verhalen, over en over, zonder enige twijfels, variaties of imperfecties … alsof hij hetzelfde bandje draaide.

Als hij met anderen over ouderschap praatte was hij de vader met ‘grote V’. Zijn goddelijkheid was niet te evenaren maar ik …  ik was vol tekortkomingen!

Ik moest in therapie, ik moest aan mijzelf werken, ik moest helen, ik moest van alles doen om te deugen.

Ik was tegelijk toeschouwer en insider en vanuit dat perspectief zag ik zijn façade. Niks was echt in Arnold, want hij droeg allerlei maskers.

Ik zag zijn echte gezicht pas tijdens onze scheiding. Al mijn vermoedens, maar ook al mijn angsten werden toen bevestigd. Ik had te maken met een light-psychopaat. Ik was zijn prooi en Emma ook. Hij zou er in de jaren die volgden alles aan doen om ons in zijn macht te houden.

Hij deinsde niet terug voor chantage, voor leugens en voor het manipuleren van ambtenaren van verschillende instanties. Hulpverleners aten uit zijn hand, vrienden en familie keerden zich tegen mij. Ik was het zwarte schaap, de slechte moeder, de persona non-grata.

Er is een bovenmenselijke kracht voor nodig om het tegen een light-psychopaat te kunnen opnemen. Hij trok mij voortdurend in zijgevechten om zo mijn energie te versnipperen in doelloze verhalen met diverse instanties, dit terwijl hij achteroverleunde en de touwtjes strak in handen hield.

Naar de buitenkant was hij de charmante man, de bezorgde vader, de sensitieve en empathische mens die zo begaan was met het welzijn van Emma.

In de realiteit sleepte hij Emma door al de modder van onze scheiding heen, hij liet haar dingen zien, horen en lezen. Hij betrok haar bij al zijn ‘emotionele onevenwicht’, gaf haar het gevoel dat ze hem moest steunen, hem helpen, dat ze hem iets verschuldigd was en hard haar best moest doen om hem gelukkig te maken.

Het is moeilijk uit te leggen aan een buitenstaander hoe emotionele en psychische mishandeling voelt. Het is een beetje alsof men midden in een mijnenveld loopt. Ook al kom je er levend uit, je zal nooit meer dezelfde zijn.

Waar ik al die kracht heb kunnen vinden om door te kunnen gaan, weet ik niet. Ik leefde van dag tot dag en hoopte dat de strijd die in aantocht was telkens de laatste zou zijn. Maar onderweg leerde ik zijn acties te doorzien. Light-psychopaten kunnen als geen andere met mensen schaken. Ik liet me niet langer meetrekken in zijgevechten, ik hield mijn oog op het doel, dat gaf moed, ik bespaarde energie.

Als ik nu kijk naar wie ik geworden ben, naar de kracht en de stevigheid waarmee ik in het leven sta, naar hoe ik er voor mijn kind ben, een rots in de branding, weet ik dat ik dit ook mede te danken heb aan mijn leermeester: de light-psychopaat.

Ik ben wie ik ben omdat hij mij gevormd heeft. Zonder duisternis kan het licht niet schijnen!

Bedankt Arnold!

Met groeten van Lissa!

Reactie toevoegen

Beperkte HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Abonneer je op onze nieuwsbrief:

* indicates required